Rust zacht Carlos

Fijne herinneringen aan Carlos van Vooren

Na een wat verregende editie van WeitjeRock 2019, welke vooraf was gegaan door een paar snikhete dagen moest alles zoals gebruikelijk weer worden opgeruimd. Zo ook alle elektrische aansluitingen, alle lichten en lampjes, eigenlijk alles wat met stroom te maken had. Een festival als WeitjeRock heeft een vrij complexe opzet en daarvoor moet de stroomvoorziening natuurlijk ook tot in de puntjes geregeld zijn. Sinds jaar en dag deed Carlos dit voor onze Stichting, al 11 edities lang. Na afloop ontvingen we zoals gebruikelijk de bevindingen en evaluatie doorgestuurd over hoe alles was verlopen in zijn ogen. Geen idee hadden wij dat dit de laatste keer zou zijn dat we dit zouden ontvangen. Want een paar dagen later bereikte ons het verschrikkelijke nieuws dat Carlos al een tijdje met een kwaardaardige tumor in zijn hoofd rondliep en er geen zicht op genezing was.
Vol ongeloof en verbijstering drong dit nieuws bij ons als Stichting, maar zeker ook persoonlijk, door. Wat ontzettend oneerlijk! Wat verschrikkelijk voor zijn gezin. En dan lang stil zijn...
Daarna ga je denken aan wat voor mens Carlos is en was, wat je met hem hebt meegemaakt en waar je samen om hebt kunnen lachen. Je haalt de fijne herinneringen aan hem naar boven.

Eind jaren ’90, vlak na de allereerste WeitjeRock reed Carlos met zijn fiets de polder in, gooide een briefje in de bus bij Peter en Desiree, en reed weer weg. Op het briefje stond “Als jullie een volgend evenement organiseren zou ik graag de stroom voor jullie regelen. Groeten Carlos van Vooren” Voor de editie 2000 werd Carlos opgebeld en was hij vanaf dat moment onlosmakelijk aan het festival verbonden. Wanneer we eind 2012 besloten hadden om WeitjeRock nieuw leven in te blazen was Carlos bellen één van de eerste dingen die we besloten te doen: “Carlos, we willen opnieuw met WeitjeRock beginnen, zou jij ons kunnen helpen met de stroomvoorziening?”. “Daar zullen we eens naar kijken hé, kom maar eens langs, dan hebben we het er onder het genot van een flesje bier eens over!” was het antwoord. Na die flesjes bier was het al vrij snel geregeld en was er voor ons een grote zorg minder. Want met Carlos wist je dat alles tot in de puntjes geregeld zou worden en je geen verder omkijken meer had naar hoe alles geregeld zou worden. De daaropvolgende jaren vonden er altijd 1 of 2 van deze voorbereidende gesprekken plaats, altijd bij Carlos thuis. Vaak zaten we dan een paar uur bij Carlos thuis te praten over vanalles en nog wat, kregen we zijn indrukwekkende verzameling apparatuur tot in detail te zien – en dan vooral zijn laatste aanwinsten -  en dronken we natuurlijk een flesje Heineken bier met kleine pitbull “Rakkertje” op schoot. Het bespreken van het festival leek vaak maar bijzaak te zijn, sterker nog, de tijd die besteed werd aan het festival was meestal erg kort. Alle plannen zaten namelijk al bij Carlos in zijn hoofd, hij had het stroomplan allang op zijn pc staan en moest eigenlijk alleen maar weten of we iets anders zouden doen in vergelijking met vorig jaar. Fantastisch! Je hebt een gezellige avond gehad en je wist dat je weer gerust kon slapen en je geen zorgen hoeft te maken over de stroom op het festival. Carlos wist dan ook wel eens te grappen dat hij de Backbone (de ruggengraat) van ons festival was. Een bijnaam voor hem binnen de WeitjeRock organisatie was geboren, al had hij toch liever dat we hem ‘gewoon Carlos’ noemden. De gedrevenheid en de passie waarmee Carlos over zijn vak kon praten was tijdens zo’n gesprek aanstekelijk en je werd er dan ook altijd in meegesleept. Het ging tijdens deze avonden natuurlijk ook over de andere evenementen die hij binnen en buiten IJzendijke van stroom of muziek voorzag: de krulbolfeesten, kerstmarkt, Bakken en Klakken, Farmers got Talent, de Meerminnefeesten en nog veel meer.

Als de dagen van het opbouwen aangebroken waren zagen we ook Carlos weer aankomen. Karrenvrachten vol met materiaal werden in de dagen voor het festival vanuit zijn garage thuis naar de festivalwei vervoerd. Eerst alleen, later ook met vriend Bert en zoon Christian. Geregeld was Carlos dan van ’s ochtends vroeg, voordat er nog maar iemand anders van de opbouwploeg aanwezig was, al bezig zijn kabels te trekken, schakelkasten neer te zetten en lichten op te hangen. Al dit materiaal was erg dierbaar voor hem konden we merken. Niemand anders dan hijzelf of de mensen die hij uitkoos mochten helpen. Carlos kon dan ook erg boos worden als hij in de gaten kreeg dat iemand aan zijn kabels had gezeten en was tijdens deze dagen dan ook iemand waarbij je soms heel voorzichtig moest zijn met je vragen en ze heel duidelijk moest formuleren. Het was op die dagen dan ook altijd heel erg druk voor hem. Met het groeien van het festival werd ook de behoefte voor meer apparatuur en materiaal groter. Geen probleem voor Carlos. Ook hier zag hij al aankomen wat er nodig zou zijn en had hij investeringen in zijn collectie gedaan om te zorgen dat wij in ieder geval geen extra kosten of problemen zouden krijgen. Toen ons kinderprogramma wat groter werd had Carlos – al dan niet toevallig – een paar maanden daarvoor zo’n investering gedaan, namelijk Springkussen Clown. Een mooie aanvulling voor ons en wat extra business voor Carlos. Al was dat maar van korte duur. Want het springkussen met een grote poort met daarop een clownshoofd was een uitermate korte carriere begonnen. Na 4 uur festival was het springkussen door iets te enthousiaste kinderen onthoofd. En hoewel hij daar de dag zelf absoluut niet mee kon lachen, hij zijn 500 net gedrukte visitekaartjes met het clownspringkussen niet meer kon gebruiken werd het springkussen met een simpel lapje in plaats van de clown gerepareerd en nam hij verder niemand wat kwalijk.

Carlos zijn verjaardag viel regelmatig samen met de opbouwperiode van WeitjeRock. En wanneer we hem in 2016 verrasten met een bierpakketje was hij daar in eerste instantie eigenlijk helemaal niet blij mee. Dat was helemaal niet nodig, wij gaven toch niet elke vrijwilliger een bierpakketje voor hun verjaardag. Dat geld konden we beter aan wat anders uitgeven! Het bierpakketje was nog een uurtje of 2 blijven staan tot de volgende pauze en was vervolgens al lauw geworden. Gelukkig was liefhebber Carlos niet de moeilijkste en gingen 2 Straffe Hendriks’ binnen 10 minuten alsnog vlot naar binnen!
Wanneer de opbouw gedaan was en de dag van het festival aangebroken was dit meestal een relatief rustige dag voor Carlos. Vaak kon hij dan ook achterover hangen en wachten tot het feestgedruis ten einde was. De stroom viel in 2013 tijdelijk even uit tijdens de enorme onweersbui (iemand had aan een verlengsnoer van hem gezeten), was de koeling ’s nachts uitgevallen (iemand had een aggregaat uitgezet dat niet uit mocht) en deed een LED-scherm het de eerste 2 uur van het festival niet (had uiteindelijk niks met de stroom te maken) zijn de enige voorbeelden die wij ons kunnen herinneren waar het misschien had fout kunnen gaan. Maar nooit door iets wat door Carlos was geinstalleerd.

Carlos was een man waarop wij konden bouwen. Een man waarmee wij als festival hebben kunnen groeien, altijd alles hebben kunnen doen wat wij maar bedachten. Was Carlos degene die geholpen heeft om ons groter te maken: van het kleine tuinfeestje in de jaren ’90 tot waar het nu staat. Naast een gedreven mens met een hobby en passie die voor veel verenigingen en stichtingen een grote aanwinst waren, was je een fantastische vrijwilliger die met rake, directe opmerkingen zijn punt kon overbrengen. Wist je te zeggen waar het op stond, maar nooit de humor uit het oog verloor. Het ouwehoeren in de banken onder een tent tijdens het opbouwen of afbreken was nooit saai met jou en je wist daar ook vaak de boventoon te voeren. Carlos het doet ons heel veel pijn dat we afscheid van je hebben moeten nemen. Dat we weten dat we nooit geen groepsfoto op het podium meer zullen maken waar jij ook met een glimlach op staat. We gaan je ontzettend missen als vrijwilliger, expert, adviseur maar boven alles als mens. Rust zacht.