Op naar WeitjeRock 2016!

Er is mij door het bestuur van Weitjerock gevraagd een stukje te schrijven over mijn ervaringen als bezoeker van dit prachtige festival de afgelopen jaren. Of mijn ervaringen exemplarisch zijn voor de gemiddelde Weitjerockganger durf ik niet te zeggen, aan deze bijdrage kan dan ook geen enkele recht worden ontleend voor de bezoekersbelevenis van de aankomende editie.

In 2003, bij de destijds voorlopig laatste editie van Weitjerock, was ik net 17 jaar. De zomer van dat jaar was voor mij het moment waarop ik definitief met het festivalvirus besmet raakte. Eind juni heb ik met een groepje klasgenoten voor het eerst vier dagen Rock Werchter aangedaan. Ik keek mijn ogen uit; naar de enorme mensenmassa en de staat waar sommigen zich ’s ochtends vroeg al in bevonden, naar de bands, naar de glasbakken die op de laatste avond massaal in brand gestoken werden en naar de tenten die op de ochtend van vertrek achterbleven op de camping. Maar ook naar de verbondenheid van de enorme groep IJzendijkenaren, makkelijk terug te vinden op de vaste plaats op het festivalterrein met de herkenbare blauwwitte shirts. Dat er zich veel festivalliefhebbers onder de IJzendijkenaren bevinden was me vanaf toen wel duidelijk. Maar op de weide aan de Krabbegatweg later die zomer, merkte ik dat je het niet altijd ver weg en groots hoeft te zoeken. Het was de organisatie van Weitjerock gelukt om ook een geweldig festival neer te zetten, inclusief dé echte festivalsfeer (een begrip dat ik niet nader kan definiëren, maar waarvan iedere festivalbezoeker wel weet wat ik bedoel). Daar heb je dus kennelijk helemaal geen Herman Schueremans, met bijbehorend budget, voor nodig.

300_maartje_wr_3.jpg 

Toen de editie van 2013 dichterbij kwam en het duidelijk werd dat het festival echt weer zou gaan plaatsvinden, maakte ik dan ook zeker een vreugdedansje. Maar daarnaast was ik ook erg benieuwd; zou het de organisatie van Weitjerock lukken om genoeg bezoekers te trekken? En hoe zou het muzikale programma er uit zien? Nu, drie jaar later, kan ik zeggen dat Weitjerock wat mij betreft echt weer op de kaart staat. De edities van 2013 en 2014 waren enorm geslaagd en smaakten bij alle bezoekers naar meer. Of toch in elk geval bij ondergetekende. Want wat heb ik vette optredens gezien van gevestigde bands als De Staat, Customs en Absynthe Minded. Maar ook van bandjes die op dat moment op het punt van doorbreken stonden, zoals The Sore Losers, Willow en Mozes and the Firstborn. En wat ben ik losgegaan op de afsluitende acts Nobody Beats The Drum (inclusief regendans) en Compact Disk Dummies. Dat is een belangrijk onderdeel van wat het festival voor mij ook zo bijzonder maakt, de organisatie is in staat gebleken om elk jaar met een verrassende én zéér actuele affiche te komen. Als bezoeker kun je dan ook maar beter meteen vanaf de opening op het terrein aanwezig zijn, anders is de kans groot dat je al één of meerdere gedenkwaardige optredens hebt gemist. Maar naast de line-up speelt ook de sfeer natuurlijk een grote rol bij de ‘totaalbeleving’ van het festival. En ook dat is een succesfactor gebleken. Met vrienden te voet naar het terrein waar je eerst een blik werpt op de indeling ervan. Want, zeer belangrijk, hoe staan de podiums, waar zijn de Dixies en waar kan ik de cocktailbar dit jaar vinden? Om dan al snel weer mijn voornemen uit het oog te verliezen om deze bar dit jaar juist niet ’s middags al een bezoekje te brengen..……….

 

300_maartje_wr.jpg

 

Gedurende de dag kom je overal op het terrein vrienden en bekenden tegen, waarvan ik sommigen alweer een jaar geleden voor het laatst trof, ook op deze plek. Weitjerock is volgens mij naast een geweldig festival voor de muziekliefhebbers ook steeds meer een evenement geworden waar West-Zeeuws-Vlamingen en geëmigreerde streekgenoten elkaar jaarlijks treffen. Kortom, voor mij heeft Weitjerock in haar hernieuwde driejarig bestaan, al een soort traditiestatus verworven.

En dan heb ik het niet alleen over de festivaldag zelf, ook gedurende het jaar is Weitjerock voor mij een belangrijk terugkerend thema. Wanneer de line-up nog niet bekend is, probeer ik uit te vinden welke bands rond de datum van het festival aan het touren zijn en mogelijk op het verlanglijstje van het bestuur staan. Ook loop ik regelmatig tegen de bestuursleden te zeuren omdat ik denk bruikbare tips te kunnen droppen, wanneer ik een nieuw bandje op Stubru voorbij heb horen komen. Wanneer de line-up eenmaal bekend is, vind ik het leuk om te proberen de band/artiest eerder al eens ergens live aan het werk te zien of in ieder geval de plaat checken. En als we richting de zomer gaan probeer ik mijn steentje bij te dragen aan wat promo-activiteiten. Posters ophangen, een middag flyeren aan de kust en rennen in het Weitjerock-estafetteteam tijdens de Marathon Zeeuws-Vlaanderen (16 april as). De dag voorafgaand aan het festival staat voor mij sinds een paar jaar in het teken van de promotour, waar we altijd met een afvaardiging ‘promogirls’ aanwezig zijn om sponsoren en sympathisanten een geslaagde dag te bezorgen en het festival nog één keer onder de aandacht te brengen bij inwoners en toeristen in de regio. Wat mij betreft ook altijd een zeer mooie warming-up voor de volgende dag.

 

300_maartje_wr2.jpg

 

Goed, genoeg teruggeblikt. Vanaf nu met volle kracht vooruit richting 30 juli 2016, de dag die al sinds 25 juli 2015 dik omcirkeld in mijn agenda staat. En op dit moment staan we alweer aan de vooravond van de bekendmaking van de tweede set nieuwe namen. Heerlijk, ik kan niet wachten!

Tot zaterdag 30 juli op de weide!

Maartje