Ervaringen van op en naast het podium; Henk Tjoonk

Na 20 jaar zelf gedrumd te hebben en 20 jaar de techniek verzorgd te hebben, heb je wel eens wat meegemaakt. De leukste momenten die je dan bijblijven, zijn juist als het niet loopt zoals je verwacht hebt.

Als technicus vind je dat natuurlijk minder, maar als drummer blijft je dat wel bij. Zo trad ik een keer op in Zierikzee en de stroomaansluitingen waren niet helemaal in orde. Hierdoor moesten er tijdens het optreden stekkers verwisseld worden, wat inhield dat een tent volledig in het donker viel met 1000 man publiek. Het geluid was er nog wel en het publiek wist dan ook wel te waarderen dat de band gewoon doorspeelde. Een moment later was er weer licht, alleen geen geluid. Er werd akoestisch doorgespeeld en a capella nam het publiek de teksten over. Je vergeet dat niet meer.

300_henk_tjoonk.jpg

Andersom heb ik het ook wel eens meegemaakt dat de band het op de techniek schoof dat ze geen succes hadden. Dat is wel de grootste misser die je als band kan maken. Je bent als geluidsman de extra muzikant in de band. Als technicus heb ik ooit de techniek gedaan voor een cello-octet. Voor hen heb ik twee jaar in binnen en buitenland de techniek verzorgd met stukken van Philip Glass. Toen ze na een jaar uit beeld te zijn geweest voor een uitverkocht Vredenburg nog een concert gaven met o.a. deze stukken, hadden ze mij gevraagd de techniek te verzorgen. Het octet speelde met een clicktrack track mee en schijnbaar vonden ze het niet nodig te repeteren. Na 10 maten was de clicktrack al a-sync met de celli. Aan het einde van het concert zei de dirigent dat ze door een falende techniek het nummer fout speelden en het nogmaals ten gehore wilden brengen. Ik had mijn laptop al afgesloten en moest in allerijl de boel opstarten. Zij hadden 2 maten clicktrack vooraf en toen zij invielen, draaide de dirigent zich en zei tegen mij dat hij niet kon roeien met de riemen die ik hem gaf: het was volgens hem 4 maten vooraf en geen 2. Ik zei hem dat ik er maar twee van kon maken en startte de track opnieuw tot hilariteit van de zaal. Uiteindelijk speelden ze het stuk foutloos. Het was dezelfde dirigent die ooit zijn musici de schuld gaf dat hij zijn pak was vergeten, omdat hij altijd bezig was ervoor te zorgen dat zij niets zouden vergeten...

300_pa.jpg