26 maart 2016

Op naar WeitjeRock 2016!

Op naar WeitjeRock 2016!

Er is mij door het bestuur van Weitjerock gevraagd een stukje te schrijven over mijn ervaringen als bezoeker van dit prachtige festival de afgelopen jaren. Of mijn ervaringen exemplarisch zijn voor de gemiddelde Weitjerockganger durf ik niet te zeggen, aan deze bijdrage kan dan ook geen enkele recht worden ontleend voor de bezoekersbelevenis van de aankomende editie.


In 2003, bij de destijds voorlopig laatste editie van Weitjerock, was ik net 17 jaar. De zomer van dat jaar was voor mij het moment waarop ik definitief met het festivalvirus besmet raakte. Eind juni heb ik met een groepje klasgenoten voor het eerst vier dagen Rock Werchter aangedaan. Ik keek mijn ogen uit; naar de enorme mensenmassa en de staat waar sommigen zich ’s ochtends vroeg al in bevonden, naar de bands, naar de glasbakken die op de laatste avond massaal in brand gestoken werden en naar de tenten die op de ochtend van vertrek achterbleven op de camping. Maar ook naar de verbondenheid van de enorme groep IJzendijkenaren, makkelijk terug te vinden op de vaste plaats op het festivalterrein met de herkenbare blauwwitte shirts. Dat er zich veel festivalliefhebbers onder de IJzendijkenaren bevinden was me vanaf toen wel duidelijk. Maar op de weide aan de Krabbegatweg later die zomer, merkte ik dat je het niet altijd ver weg en groots hoeft te zoeken. Het was de organisatie van Weitjerock gelukt om ook een geweldig festival neer te zetten, inclusief dé echte festivalsfeer (een begrip dat ik niet nader kan definiëren, maar waarvan iedere festivalbezoeker wel weet wat ik bedoel). Daar heb je dus kennelijk helemaal geen Herman Schueremans, met bijbehorend budget, voor nodig.

300_maartje_wr_3.jpg 

Toen de editie van 2013 dichterbij kwam en het duidelijk werd dat het festival echt weer zou gaan plaatsvinden, maakte ik dan ook zeker een vreugdedansje. Maar daarnaast was ik ook erg benieuwd; zou het de organisatie van Weitjerock lukken om genoeg bezoekers te trekken? En hoe zou het muzikale programma er uit zien? Nu, drie jaar later, kan ik zeggen dat Weitjerock wat mij betreft echt weer op de kaart staat. De edities van 2013 en 2014 waren enorm geslaagd en smaakten bij alle bezoekers naar meer. Of toch in elk geval bij ondergetekende. Want wat heb ik vette optredens gezien van gevestigde bands als De Staat, Customs en Absynthe Minded. Maar ook van bandjes die op dat moment op het punt van doorbreken stonden, zoals The Sore Losers, Willow en Mozes and the Firstborn. En wat ben ik losgegaan op de afsluitende acts Nobody Beats The Drum (inclusief regendans) en Compact Disk Dummies. Dat is een belangrijk onderdeel van wat het festival voor mij ook zo bijzonder maakt, de organisatie is in staat gebleken om elk jaar met een verrassende én zéér actuele affiche te komen. Als bezoeker kun je dan ook maar beter meteen vanaf de opening op het terrein aanwezig zijn, anders is de kans groot dat je al één of meerdere gedenkwaardige optredens hebt gemist. Maar naast de line-up speelt ook de sfeer natuurlijk een grote rol bij de ‘totaalbeleving’ van het festival. En ook dat is een succesfactor gebleken. Met vrienden te voet naar het terrein waar je eerst een blik werpt op de indeling ervan. Want, zeer belangrijk, hoe staan de podiums, waar zijn de Dixies en waar kan ik de cocktailbar dit jaar vinden? Om dan al snel weer mijn voornemen uit het oog te verliezen om deze bar dit jaar juist niet ’s middags al een bezoekje te brengen..……….

 

300_maartje_wr.jpg

 

Gedurende de dag kom je overal op het terrein vrienden en bekenden tegen, waarvan ik sommigen alweer een jaar geleden voor het laatst trof, ook op deze plek. Weitjerock is volgens mij naast een geweldig festival voor de muziekliefhebbers ook steeds meer een evenement geworden waar West-Zeeuws-Vlamingen en geëmigreerde streekgenoten elkaar jaarlijks treffen. Kortom, voor mij heeft Weitjerock in haar hernieuwde driejarig bestaan, al een soort traditiestatus verworven.

En dan heb ik het niet alleen over de festivaldag zelf, ook gedurende het jaar is Weitjerock voor mij een belangrijk terugkerend thema. Wanneer de line-up nog niet bekend is, probeer ik uit te vinden welke bands rond de datum van het festival aan het touren zijn en mogelijk op het verlanglijstje van het bestuur staan. Ook loop ik regelmatig tegen de bestuursleden te zeuren omdat ik denk bruikbare tips te kunnen droppen, wanneer ik een nieuw bandje op Stubru voorbij heb horen komen. Wanneer de line-up eenmaal bekend is, vind ik het leuk om te proberen de band/artiest eerder al eens ergens live aan het werk te zien of in ieder geval de plaat checken. En als we richting de zomer gaan probeer ik mijn steentje bij te dragen aan wat promo-activiteiten. Posters ophangen, een middag flyeren aan de kust en rennen in het Weitjerock-estafetteteam tijdens de Marathon Zeeuws-Vlaanderen (16 april as). De dag voorafgaand aan het festival staat voor mij sinds een paar jaar in het teken van de promotour, waar we altijd met een afvaardiging ‘promogirls’ aanwezig zijn om sponsoren en sympathisanten een geslaagde dag te bezorgen en het festival nog één keer onder de aandacht te brengen bij inwoners en toeristen in de regio. Wat mij betreft ook altijd een zeer mooie warming-up voor de volgende dag.

 

300_maartje_wr2.jpg

 

Goed, genoeg teruggeblikt. Vanaf nu met volle kracht vooruit richting 30 juli 2016, de dag die al sinds 25 juli 2015 dik omcirkeld in mijn agenda staat. En op dit moment staan we alweer aan de vooravond van de bekendmaking van de tweede set nieuwe namen. Heerlijk, ik kan niet wachten!

Tot zaterdag 30 juli op de weide!

Maartje

 

 

 

2 december 2015

The Shady Greys over hun verhaal

The Shady Greys over hun verhaal

The Shady Greys wonnen in 2015 de WeitjeRock bandpoule. Dit bijzonder getalenteerde duo uit Oostenrijk en Frankrijk heeft Amsterdam als thuisstad. Een bijzonder verhaal dus, ze schreven een stuk over dit verhaal.


The folks from WeitjeRock asked us to write a bit about us and how an Austrian guy and a French girl ended up starting a band together in Amsterdam.

So here we go! The story starts in Austria on a Christmas holiday (Marcus is actually from the village where the Silent night song was written – kind of ironic). He is bored and slightly drunk with his best friend. They both have some Christmas money in their pocket and decide to go to Amsterdam. So they leave the bar, go home to pack some clothes and head for the train station, all this the same night. The next morning they are in Amsterdam and Marcus falls in love with the city. Once the short holiday is over, Marcus can only think about going back. So he tries his luck and applies for a job there, which he gets. Three month later he quits is studies and is living and working in Amsterdam. About six month after that Catherine starts working in the very same company and that’s where they first meet. Her story is slightly different but similar in a way. She had never been to Amsterdam but always was attracted by the myth around this city. Still a student, she also took the escape route to Amsterdam – she had no job, no real plans. In a way both Marcus and Catherine wanted to run away from the “serious” life for a bit… and a bit became definitive!

 

Marcus was playing in bands for years back in Austria but once in the Netherlands he had to play on his own, didn’t really know anybody to build a band with. So he did for a while, playing acoustic gigs just voice and guitar. And then came a night where, at a friend’s place, there was a brand new cajon. Catherine tried for fun – just jamming along with a couple of friends – and that was it. On that day the two of them though: ”this works, we could make a band!” And so they did. About 6 months later, they recorded a demo at home. They had no idea how to do this, had never recorded anything before but tried anyway: bought a mic, plugged it into Catherine’s mac and used bed covers to isolate the amp. The mixing part was fun: they used the free program GarageBand… Marcus did it all on this program which was in French, a language he did not speak. Anyway they put out this demo and started playing gigs.

Gig after gig they started to grow as a band and find their sound. In 2013 they recorded their first EP, this time with the help of people who knew what they were doing! Since their debut, they’ve played live shows all over the country and some abroad - anything from the empty bar to the 650 people sold out venue. They went to play in France, Belgium, Germany and will be heading to Switzerland for the first time this year. They have also played live on Red Light Radio with the Converse sessions (support for Mac Demarco).


 

In 2014, they were selected for the Popronde - where they played 15 shows. Quite an experience for the band! One day you would play in a nice venue, the next day in a bar that never has live music the rest of the year… Once they ended up in a bar where they had a “full” PA and mics but no mic stands. The organizers from the festival had to run around looking for stands which arrive 5 min before the start of the show but the mics were somehow too big to fit. They ended up using standard office scotch tape to fix the mics to the stands… It did hold until the end of the set though!!  Notable clubs they played since then are Paradiso, Patronaat, Vera, Asteriks, DB’s and Bitterzoet with support gigs for bands like DeWolff, Girl Band, James Leg, Reverend Deadeye, and more.  

 

In the summer of 2015 they were really looking forward to playing at WeitjeRock. There was a crazy good line-up that year. They were already halfway there when they received the call that the festival had to be cancelled because of a huge storm… So when the organizers asked them if they would like to come anyway and play in a local pub to cheer up the disappointed volunteers, they said yes.
It turned out to be a great night after all. We definitely wish everyone at WeitjeRock a great festival in 2016 with nothing but sunshine and Rock’n Roll.

1 juli 2015

Black Tolex over hun WeitjeRock

Black Tolex over hun WeitjeRock

Wie weet het nog, de eerste WeitjeRock nieuwe stijl, de eerste band gekozen door de Best Friends? Black Tolex was een ware verrassing op het podium. Ze vlogen er vol in, met gierende gitaren, bomvol zin en energie. Een band die het uitstraalt dat ze niet kunnen wachten om door te breken bij het grote publiek en leven voor de muziek. Een band waarvan de leden niet alleen kwamen om te spelen maar zelf bij ieder volgend optreden voor aan het podium stonden.


250_black_tolex_3.jpg

Inmiddels is de band heel wat optredens en lovende recensies verder, hebben ze net een nieuw album uit CAYO genaamd, speelden ze de Vooruit plat en deed frontman Milo Meskens solo heel wat stof opwaaien bij de Nieuwe Lichting van Stubru. Benieuwd hoe het voor Black Tolex zelf is geweest die dag op WeitjeRock? Simon Lamont, de drummer van de band schreef er een stukje over.

 

 

250_black_tolex_7.jpg

“WeitjeRock, ons allereerste festival en direct ons eerste buitenlands optreden. We konden het niet geloven. Wij Black Tolex op de affiche tussen Wallace Vanborn, Mozes and the first born,.. Weken hebben we gerepeteerd en ons goed voorbereid om een goede stevige set af te leveren. Klokslag half 3 mochten we beginnen en we kregen een half uur om de weide te laten ontwaken.

Tal van positieve reacties kwamen na onze show binnen. "Hey kijk daar de nieuwe Hendrix en Angus Young lopen daar". Ja het deed wel deugd als een jonge blues rock groep van gemiddeld 18 om zulke positieve reacties te krijgen. Ook 3voor12 was super enthousiast! De sfeer, de mensen, het publiek, de bands. Stuk voor stuk prachtige herinneringen. WeitjeRock was en is nog steeds een festival naar het hart van een muzikant. En wij na 100 shows een Ancienne Belgique en een plaat later hebben verdomd nog eens zin om IJzendijke te overspoelen met Vettige gitaren en Stevige drums!


Cheers!”

 

Benieuwd geworden naar de nieuwe plaat? Luister hier alvast de eerste single Stand Your Ground!
https://soundcloud.com/blacktolex/stand-your-ground
En koop het album CAYO op iTunes.

250_black_tolex_4.jpg

30 april 2015

Ervaringen van op en naast het podium; Henk Tjoonk

Ervaringen van op en naast het podium; Henk Tjoonk

Na 20 jaar zelf gedrumd te hebben en 20 jaar de techniek verzorgd te hebben, heb je wel eens wat meegemaakt. De leukste momenten die je dan bijblijven, zijn juist als het niet loopt zoals je verwacht hebt.


Als technicus vind je dat natuurlijk minder, maar als drummer blijft je dat wel bij. Zo trad ik een keer op in Zierikzee en de stroomaansluitingen waren niet helemaal in orde. Hierdoor moesten er tijdens het optreden stekkers verwisseld worden, wat inhield dat een tent volledig in het donker viel met 1000 man publiek. Het geluid was er nog wel en het publiek wist dan ook wel te waarderen dat de band gewoon doorspeelde. Een moment later was er weer licht, alleen geen geluid. Er werd akoestisch doorgespeeld en a capella nam het publiek de teksten over. Je vergeet dat niet meer.

300_henk_tjoonk.jpg

Andersom heb ik het ook wel eens meegemaakt dat de band het op de techniek schoof dat ze geen succes hadden. Dat is wel de grootste misser die je als band kan maken. Je bent als geluidsman de extra muzikant in de band. Als technicus heb ik ooit de techniek gedaan voor een cello-octet. Voor hen heb ik twee jaar in binnen en buitenland de techniek verzorgd met stukken van Philip Glass. Toen ze na een jaar uit beeld te zijn geweest voor een uitverkocht Vredenburg nog een concert gaven met o.a. deze stukken, hadden ze mij gevraagd de techniek te verzorgen. Het octet speelde met een clicktrack track mee en schijnbaar vonden ze het niet nodig te repeteren. Na 10 maten was de clicktrack al a-sync met de celli. Aan het einde van het concert zei de dirigent dat ze door een falende techniek het nummer fout speelden en het nogmaals ten gehore wilden brengen. Ik had mijn laptop al afgesloten en moest in allerijl de boel opstarten. Zij hadden 2 maten clicktrack vooraf en toen zij invielen, draaide de dirigent zich en zei tegen mij dat hij niet kon roeien met de riemen die ik hem gaf: het was volgens hem 4 maten vooraf en geen 2. Ik zei hem dat ik er maar twee van kon maken en startte de track opnieuw tot hilariteit van de zaal. Uiteindelijk speelden ze het stuk foutloos. Het was dezelfde dirigent die ooit zijn musici de schuld gaf dat hij zijn pak was vergeten, omdat hij altijd bezig was ervoor te zorgen dat zij niets zouden vergeten...

300_pa.jpg

20 februari 2015

Eurosonic Noorderslag 2015

Eurosonic Noorderslag 2015

Eurosonic Noorderslag 2015

Wat is ESNS?. Uit wikipedia:

Eurosonic Noorderslag (The European Music Conference and Showcase Festival) is een muziekconferentie en showcase festival voor en over Europese popmuziek dat jaarlijks vier dagen lang in januari in de Nederlandse stad Groningen plaatsvindt.
Eurosonic Noorderslag wordt georganiseerd door Stichting Noorderslag die als doel het versterken van de Europese popsector en promotie van Europese popmuziek heeft.[1] Om dit te bereiken biedt de stichting een podium voor de presentatie van Europees muziektalent en bevordert zij de internationale uitwisseling hiervan. Middelen hiertoe zijn twee festivals (Eurosonic en Noorderslag), een conferentie, een talentuitwisselingsprogramma (European Talent Exchange Program) en de presentatie van zeven muziekprijzen.



Kortom een must voor de gedreven festivalorganisators die wij zijn.
Ondanks dat Eurosonic al op woensdag begint en een interessante conferentie heeft die eerste dagen, is het voor de meeste van ons geen optie om 3 dagen vrij te nemen. Vandaar dat we de vrijdag verzamelen op de markt om aldaar in colonne te vertrekken naar Groningen.

250_2014_01_15_15_40_04.jpg
Fast forward dwars door Nederland. Eind van de middag komen we aan in het centrum van Groningen, waar we gelijk de stad in duiken richting ‘For The Time Being’, een soort platenzaakje/atelier waar ze ook 4 dagen lang livemuziek hebben.
Hier zien we zZz, Pauw en onze collega's van Vestrock, Gino en Marcel. Altijd leuk om een beetje bij te kletsen, publiciteitsdata af te stemmen en natuurlijk te horen welke bands ze hebben gestrikt.

Na de donkere en broeierige orgelrock van zZz lopen we verder de stad in richting de Jack Daniels Barn en het artiestendorp. Daar aangekomen blijkt dat we niet binnen mogen, nog geen ESNS bandje. We besluiten te gaan eten en de kroeg in te duiken waar een leuk bandje speelt. Ons plan om vroeg in bed te gaan om de zaterdag fit te zitten valt ook in duigen.

Zaterdag melden we ons om 11 uur bij de Oosterpoort waar we ons bandje en de bekende rugzak krijgen.
We kijken eerst wat rond in de Oosterpoort, Sebas, Lotte en Meijke nemen een kijkje bij een lezing over duurzaam festivals organiseren. Dan krijgen we een berichtje van onze andere collega Dennis (Klomppop) met de vraag waar we zitten en of we zin hebben om even naar de borrel te komen van Friendly Fire (boekingskantoor). Dat hebben we zeker! In het achterzaaltje van een kroeg spelen o.a. Project Bongo, Maaike Ouboter en Kensington. Toch leuk om Kensington in een zaaltje te zien waar met moeite 100 man in past, terwijl ze die week daarvoor moeiteloos tweemaal de Ziggodome uitverkopen. 

250_20150117_140146.jpg
Even bijkletsen met Dennis, vragen naar zijn line-up voor Klomppop en of hij nog leuke dingen heeft gezien en wat eventueel leuk voor ons zou zijn.
En hop we zijn weer door naar de Jack Daniels Barn waar we nu wel probleemloos binnenlopen. Achtereenvolgend zien we de Paceshifters, Navarone en Birth of Joy.


En weer door. Even een hapje eten en dan terug naar de Oosterpoort voor het avondprogramma. Noorderslag is begonnen, artiesten lopen op 1 meter langs evenals radiopresentatoren en andere bekende Nederlanders.
Maar daar komen we niet voor, we komen voor muziek. We zien in snel tempo en met veel gehaast en gehol naar elk zaaltje: Afterpartees, John Coffey, Rondé, Sven Hammond, The Deaf, volgens mij mis ik er nog een paar, en we sluiten af met zZz van half drie tot drie uur in de morgen.

250_2015-01-17_21_20_00.jpg
Kapot ben je van twee dagen ESNS, maar ik zou het voor geen goud willen missen, hier gebeurt het, de bands die van de zomer de festivals vullen kun je hier zien (en boeken).


Nog een 'stukje' naar huis rijden en het zit er weer op. 


ESNS '15 was weer een feestje.